شهدای روحانیت

ولا تَحسَبَنَّ الَذِینَ قُتِلُوا فی سَبیِلِ اللهِ اَمواتَاً بَل اَحیَاءٌ عِندَ رَبِّهِم یُرزَقُونَ

سلام بر حماسه سازان همیشه جاويد روحانیت، که رساله علمیه و عملیه خود را به «دم شهادت» و مرکب خون

نوشته اند ، و بر منبر هدایت و وعظ و خطابه ناس از شمعحیاتشان گوهر شب چراغ ساخته اند.

خاصيت طبيعى شهادت، ايجاد بركت و تداوم و گشايش در حركت به سمت تعالى و كمال است. اينكه خداوند متعال در قرآن شهيد را زنده معرفى مي كند و در عرف اسلامى و اصطلاح متشرعه به كشته‌ى راه خدا- شهيد يعنى شاهد، ناظر و حاضر - اين به اين معناست كه خون شهيد ضايع نخواهدشد؛ شخصيت شهيد كه تبلور همان آرمانهاى او و آرزوهاى اوست، از ميان مردم رخت بر نخواهد بست؛ اين خاصيت شهادت است. آن كسانى كه اين حقيقت را از بن دندان درك كرده‌اند و تصديق كرده‌اند، براى آنها كشته شدن در راه خدا به هيچ وجه ضايعه به حساب نمى‌آيد؛ بلكه يك افتخار است، يك اقبال بزرگ است؛ آن رامي خواهند، آن را ازخدا مي طلبند؛ آن را مثل يك حاجت بزرگ، در ذكر و مناجاتِ خودشان با خدا مطرح ميكنند.